Al dat mooie tijdelijke spul (50 jaar!)

Begin januari werd ik 50 jaar; en heb ik een halve eeuw geleefd. Een mooi vol half leven waarin ik veel genade heb ontvangen en veel heb geleerd. Alle clichés zijn waar. Ik ben meer mezelf dan ooit. Bepaalde keuzes heb ik zelf gemaakt en sommige keuzes zijn voor mij gemaakt. Het geeft rust dat bepaalde dingen niet meer hoeven. Ik hoef bijvoorbeeld geen meisje meer te zijn en mag stevig op eigen authentieke benen staan. Ook al kan ik maar op één been staan omdat het andere een chronisch ontstoken knie heeft. 50 worden is voor mij een grote uitademing, een Ahhhhhhh.

50 worden is toch anders dan 49 jaar worden. Het is naast een groot feest ook een teken van hoe tijdelijk alles ten diepste is. Ik leef nog vol maar mijn sterfelijkheid is ook (al) heel duidelijk. Het lichaam, zeker het mijne, toont tekenen van onhoudbaar verval. Ik ben zeker over de helft van mijn leven. De tijd raast onverbiddelijk voort. Zoveel te doen en zo weinig tijd.

En zo werd 50 worden een verzoening met dat wat is geweest, dat wat is en dat wat nog of helemaal niet zal komen. Deze mijlpaal heeft me uitgenodigd om opnieuw mijn centrale midden te vinden. Niet een andermans midden, mijn eigen persoonlijke middelpunt; precies zoals het op dit moment is.

Ik houd van het leven; mijn leven. Het is waarlijke een groot cadeau om dit leven te leven. Het hele universum heeft samengewerkt om mij mij te laten zijn. Ik wil het niet verspelen en mijn beloften gestand doen:

"Hoe talloos de levende wezens ook zijn, ik beloof ze allen te bevrijden.

Hoe peilloos de oorzaak van lijden ook is, ik beloof haar geheel te verwijderen.

Hoe talloos de Dharma's ook zijn, ik beloof ze allen te verstaan.

Hoe eindeloos de Boeddha ook is, ik beloof hem ten einde te gaan."

Laat ik mijn leven niet verspillen!