Chronisch ziek, een poortloze poort

Als de ziekte (Reumatoïde Artritis) zich rustig houdt, voel ik me mijzelf. Er zijn altijd beperkingen maar dan is het stukje van mij (whatever dat 'mij' precies is) wat door ziekte in beslag is genomen het kleinst, en krijgen al die andere kanten van mij de ruimte. Het stroomt. Ik heb plannen, ben creatief en leef met een open hart. Ik ben wat je noemt wakker en vrij aanwezig.

Helaas brengt het leven met een chronische ziekte met zich mee dat je elk moment kunt worden overvallen door een 'flare up' of het feit dat het medicijn waar je het zo goed op deed niet langer meer werkt.

Als het goed met mij gaat vergeet ik dat dit kan gebeuren en negeer ik als vanzelf het monster van dreigende progressie dat zich schuilhoudt in de hoek van de kamer en doet alsof het slaapt. Mijn zicht beperkt zich van nature tot het positieve en hoopvolle wat vlak voor me ligt. Ik ben maximaal bijziend.

Als het volgende moment van verval dan onvermijdelijk komt is het elke keer alsof ik het voor het eerst meemaak. Telkens ben ik opnieuw verrast als het monster van progressie naar mij blaft. Er ontstaat twijfel, soms ontreddering of wanhoop. Ik wil mijn lijf van daarvoor vasthouden, en vaker nog mijn pijnlijke en moedeloze lijf afwijzen en val ten prooi aan een stevig niet-willen.

En zo word ik door mijn eigen lichaam regelmatig naar de poortloze poort van overgave geleid. Als ik bij deze Dharma poort aankom en hem zie voor wat hij is, rest mij niet anders dan mijn voet op te tillen, te wankelen en vervolgens neer te zetten in een landschap van volkomen niet-weten. Een diep uitademen wijst me daarbij de weg vooruit. Pas als ik me volledig overgeef en vertrouw op het vormloze veld van weldaad waar je als mens niet uit kunt vallen kan ik door de poort gaan en hernieuwd evenwicht vinden.

Het is een loutering. Aan de andere kant van deze poortloze poort vind ik zonder uitzondering ontspanning en vertrouwen.

Waarom dan toch altijd die ingewikkelde route via verzet en frustratie? Deze vraag is vrees ik precies de kern van mijn menselijke bestaan en zen pad.

Afbeelding van Wilfrido Acquino via Pixabay