What is this life? Ryōkan Taigu

What is this life of mine?

Rambling on, I entrust myself to fate.

Sometimes laughter, sometimes tears.

Neither a layman nor a monk.

An early spring rain drizzles on and on.

But the plum blossoms have yet to brighten things up.

All morning I sit by the hearth,

No one to talk to.

I search for my copybook

And then brush a few poems.

Ryōkan Taigu (1758-1831) 'Dewdrops on a lotus leaf; Zen Poems of Ryōkan' Translated by John Stevens.

Ryōkan Taigu Self-Portrait with inscribed verse: "It is not that I avoid mixing with the world; but I do better playing alone."

Ieder mens ervaart wel eens spanning tussen het verlangen onderdeel van een gemeenschap te zijn en een verlangen naar een autonoom en solitair leven. Dat is bij mij niet anders. Als ik daarover nadenk valt mij in dat ik vooral graag de 'perks' van beide soorten levens beleef. Ik heb wel graag de geborgenheid en plezier van een gemeenschap maar liever niet de gewenste conformiteit die diezelfde gemeenschap vormt. Zo ook met het solitaire leven; het is heerlijk vrij te zijn en gedachten ongestoord de tijd en ruimte te geven maar ik beleef liever niet de saai- en voorspelbaarheid van datzelfde solitaire leven.

Een antwoord op de vraag die Ryōkan opwerpt is dat het leven alles omvat; de voorkeuren, maar ook het afkeren. We leven ten volle leven als we die voor-en afkeuren accepteren als onderdeel van ons complete mens-zijn. Het verlangen om en alleen en onderdeel van een familie of Sangha te zijn; of het verlangen om onderdeel van een gezin èn monnik te zijn. Hoe is dat voor jou? Welke tegenstellingen merk jij op in jouw menselijke bestaan?