Ungan vroeg Dōgo: "Hoe gebruikt de Grote Bodhisattva van Barmhartigheid al die handen en ogen? Dōgo zei: ‘Het is als iemand die met zijn hand zijn kussen rechttrekt in het midden van de nacht’ Ungan zei: ‘Ik begrijp het.’ Dōgo vroeg: ‘Hoe begrijp je het?’ Waarop Ungan antwoordde: ‘Het hele lichaam is overdekt met handen en ogen’. Dogo repliceerde: ‘Dat is aardig gezegd maar het is niet het hele plaatje. Je haalt een acht op tien.’ Ungan zei: ‘Hoe zou jij het dan zeggen?’ Dogo

‘Als je eigen dood aan je deur staat en ongeduldig je naam door de brievenbus roept, zie dan maar eens open te doen met een onbewogen 'ach ja, jij hoort er nu eenmaal bij.’ -Lieke Marsman- (1990-2026) Al vele jaren geeft Irène Bakker Roshi, Spiritholder bij Zen Peacemakers, de cursus ‘Leven met Sterven’. Een doorwrochte cursus die bestaat uit twee delen; een deel dat gaat over onze eigen dood en sterven; en een tweede deel dat gericht is op werkelijk aanwezig zijn bij anderma

Wat kan een enkel mens doen? Er is geen ontkomen aan. Het geweld en lijden op onze aarde is onmetelijk groot. Overal bommen en oorlog; onze aarde wordt voortdurend geweld aan gedaan en rechtvaardigheid en solidariteit staan onder druk. Ik kan er niet van wegkijken. Doom-scrolling zonder eind. En dan is er het nerveuze gevoel iets te moeten doen. Stilzitten en de dingen aankijken lijken zo zinloos. Frustratie en wanhoop groeien. Mijn onmacht brengt me tot handelen; doen wil -

Een van de manieren om het pad naar verlichting te bewandelen is koan-studie. Er zijn meerdere collecties van koans: Mumonkan, Blue Cliff Record, Denkoroku en Hidden Lamp. Deze koans beogen de student naar de waarheid te leiden die ligt achter de cognitieve denkwereld. Een bekende koan is: " Hoe stop je het geluid van de verre tempelbel? " Het is voor de meer ervaren zenbeoefenaar duidelijk dat deze koan wijst richting het opheffen van de dualiteit van zelf en geluid. Als me

Begin januari werd ik 50 jaar; en heb ik een halve eeuw geleefd. Een mooi vol half leven waarin ik veel genade heb ontvangen en veel heb geleerd. Alle clichés zijn waar. Ik ben meer mezelf dan ooit. Bepaalde keuzes heb ik zelf gemaakt en sommige keuzes zijn voor mij gemaakt. Het geeft rust dat bepaalde dingen niet meer hoeven. Ik hoef bijvoorbeeld geen meisje meer te zijn en mag stevig op eigen authentieke benen staan. Ook al kan ik maar op één been staan omdat het andere een

Vandaag begint 2026. Nieuw en vers ligt dit nieuwe jaar voor ons als een onbetreden sneeuwveld. Alles is nog mogelijk. We kunnen de wapens neerleggen, van onze buurman houden alsof wij het zelf zijn, en met onze voeten de mooie, gulle aarde kussen. De jaarwisseling is een van die momenten in de kalender die een zeker moment in tijd markeren. Het is dan zo voelbaar dat elk moment alles opnieuw ontstaat, weliswaar voortkomend uit het vorige moment maar tegelijk helemaal vers e

Oostenwind steekt op Een kraai landt in de kale berk Mijn handen zjin warm Credit: Els Nyozen Vegter

Als de ziekte (Reumatoïde Artritis) zich rustig houdt, voel ik me mijzelf. Er zijn altijd beperkingen maar dan is het stukje van mij (whatever dat 'mij' precies is) wat door ziekte in beslag is genomen het kleinst, en krijgen al die andere kanten van mij de ruimte. Het stroomt. Ik heb plannen, ben creatief en leef met een open hart. Ik ben wat je noemt wakker en vrij aanwezig. Helaas brengt het leven met een chronische ziekte met zich mee dat je elk moment kunt worden overva

December is begonnen. Sinterklaas is onder ons en kerst gloort aan de horizon. De kortste dag is aanstaande en daarna zal het licht weer toenemen. Ik geniet van de duisternis die hier aan vooraf gaat. Het donker dat ons omringt en ons op geheel eigen wijze koestert. To go in the dark with a light is to know the light. To know the dark, go dark. Go without sight, and find that the dark too, blooms and sings and is travelled by dark feet and dark wings. -Wendell Berry- Het wakk

What is this life of mine? Rambling on, I entrust myself to fate. Sometimes laughter, sometimes tears. Neither a layman nor a monk. An early spring rain drizzles on and on. But the plum blossoms have yet to brighten things up. All morning I sit by the hearth, No one to talk to. I search for my copybook And then brush a few poems. Ryōkan Taigu (1758-1831) 'Dewdrops on a lotus leaf; Zen Poems of Ryōkan' Translated by John Stevens. Ryōkan Taigu Self-Portrait with inscribed verse

Als de ochtend komt, en de koperwiek landt valt het gouden blad. We zijn aangekomen bij wat wij hier in huis noemen de lelijke helft van de herfst. De goten liggen vol met blad. Het is koud en nat. De nazomer ligt achter ons en wat rest is enkelhoog blad op het gazon en de aankondiging van de kaalheid van de winter. De herfst is onmiskenbaar het seizoen van verandering. Net als de lente. We gaan van licht naar duisternis, van overdaad naar ingetogenheid. Bomen laten hun blad